O ensaísta berlinés retrata a esencia da estación máis fría ao trazar unha auténtica biografía do inverno na que moitos lectores se sentirán muellemente reflectidos

  Detalle do cadro «Os xogadores de golf no xeo» (1625), obra do pintor holandés Hendrick Avercamp (1585-1634)

Por H.J.P.

Anagrama publicou recentemente o ensaio de Philipp Blom (Hamburgo, 1970) O motín da natureza, que reflexiona sobre a transcendencia que a pequena idade de xeo acaecida entre 1570 e 1700 -cun brutal descenso das temperaturas, cuxos efectos aínda se prolongaron nos inicios do século XVIII- había ter no xurdimento da sociedade moderna.

Os fenómenos meteorolóxicos extremos que provocou -crus invernos, granizadas estivais e prolongadas secas- trouxeron a ruína das colleitas, que derivaron en terribles fames negras e estas á súa vez alentaron importantes sublevacións e non menores movementos migratorios. Blom cre que desta experiencia cabe extraerse aprendizaxes que axudarán a entender e afrontar o que ocorre actualmente co clima.

O quecemento global preocupa tamén ao seu colega berlinés Bernd Brunner (1964), que no seu libro Cando os invernos eran invernos -que Cantil trouxo ao castelán- non esquece tampouco aquel episodio tardomedieval. O libro fai unha ampla abordaxe do asunto do frío [o título ben podería ter saído de boca de calquera avó hoxe en día recordando con nostalxia vellas estampas cotiás da súa infancia], no que predomina a relación do ser humano con esta estación de tan marcado carácter, e que dun tempo para acó parece en perigo de extinción.

A enriquecedora multiplicidade dos enfoques de Brunner retrata a esencia do inverno ao trazar unha auténtica biografía na que moitos lectores se sentirán muellemente reflectidos (algún incluso botará man da manta), complicemente concitados no seu percorrido polas literaturas de GoetheGógolThoreauBrodskyZweigPepysThomas MannItalo Calvino e os cadros e músicas doutros tantos creadores. En fin, un xélido pero fermoso viaxe.

[Fonte: http://www.lavozdegalicia.es]