A cantante e actriz francesa falece aos 93 anos

La cantante y actriz Juliette Gréco

A cantante e actriz Juliette Gréco

Por MARTA GARDE

No universo da chanson française, unha muller ostentaba como ningunha o apelativo de icona: Juliette Gréco, falecida este mércores aos 93 anos, e cuxa amizade con filósofos e poetas valeulle ser considerada tamén musa dos existencialistas».

Naceu en Montpellier, no sur de Francia, o 7 de febreiro de 1927, pero a súa vida despegou en verdade en París: nos bares de Saint-Germain coñeceu a Jean-Paul Sartre e a Simone de Beauvoir, e coincidiu con grandes da escena como o pianista e compositor de jazz estadounidense Duke Ellington. O cine, o teatro, a música e o cabaré forxaron a súa traxectoria artística. Unha traxectoria na que se mantivo activa ata o 2015, ano en que lanzou a súa xira de despedida, Merci, consciente dun probable final próximo que quería que a pillase «de pé, coa maior elegancia posible».

De Gréco transcenderon títulos como Lles feuilles mortes (1951) e A Javanaise (1963), con letra de Jacques Prévert e Serge Gainsbourg, ou Je hais lles dimanches (1951) e Déshabillez-moi (1967), escritas por Charles Aznavour e Robert Nyel. A súa infancia foi solitaria, segundo lembrou Le Monde, cunha relación «caótica» coa súa nai e un pai ausente, e estivo marcada pola Segunda Guerra Mundial (1939-1945), pola que a súa nai e a súa irmá, integrantes da Resistencia francesa, foron deportadas ao campo de concentración de Ravensbrück e ela mesma encarcerada durante tres semanas.

Pero a mocidade pilloulle xa nun París liberado. O escritor Boris Vian e Sartre foron algunhas das súas amizades, e este último, filósofo, escribiu na súa honra en 1944, cando a súa traxectoria aínda estaba a despegar, a canción La rue des Blancs-Manteaux. Gréco foi figura do cabaré Lle Tabou, onde coñeceu ao compositor e trompetista estadounidense Miles Davis. Ela tiña 22 anos e el 23, e foron amantes durante anos. O pai da súa única filla, no entanto, foi o actor Philippe Lemaire, co que estivo casada de 1953 a 1956. O seu seguinte marido, de 1966 a 1977, foi o tamén actor Michel Piccoli, e a súa terceira e última unión, co pianista francés Gérard Jouannest, durou 30 anos, de 1988 ao 2018.

Gravou o seu primeiro disco, Je suis comme je suis, en 1951, e a súa consagración chegou en 1954, cando puxo pé por primeira vez na sala parisiense Olympia. Gréco, que recoñecía ter sido unha muller «adiantada ao seu tempo», aínda que intentou fuxir do escándalo, deixouse tentar polo cine a ambos os dous lados do Atlántico. Púxose ás ordes de Jean Cocteau en 1950 con Orphée e de Jean Renoir en 1955 con Elena et les hommes, e en Hollywood traballou igualmente con outros grandes da sétima arte, como Henry King (The sun also rises, 1957) ou John Huston (The roots of heaven, 1958), ademais de compartir cartel con Orson Welles en Crack in the Mirror (1960).

«Non tiven para nada unha vida normal», recoñecía no 2016 nunha entrevista no semanario cultural Télérama. Para entón estaba a piques de cumprir 89 anos e, con todo, dicía non ser consciente do paso do tempo. «¡Non teño tempo de verme envellecer! Son moi orgullosa, pero non teño vaidade. Subín ao escenario empuxada por outros, cantei coma se actuase, converteuse nunha razón de vida, e paseime a vida facendo progresos. Tiven unha sorte tola e unha existencia moi particular», aseguraba.

 

[Imaxe: TINO VIZ – fonte: http://www.lavozdegalicia.es]