« Seguimos máis preto de Venezuela, México ou Arxentina », opina o escritor, que volveu a publicar ‘Venecia de Casanova’

Félix de Azúa.

-Lord Byron afirmou que Sintra era máis bela que Venecia ¿esaxeraba?

-Facíao sempre. A frase non ten sentido. É como comparar mazás e bolígrafos.

-¿Cando pode converterse a decadencia nun fermoso espectáculo?

-Nunca. A decadencia é sempre espantosa para quen a viven. Desde fóra podemos convertela nunha ridícula película de Visconti, a propósito de que eliminamos toda a dor, é dicir, que mentimos.

-Á luz do politicamente correcto, ¿faise Casanova un personaxe insoportable?

-Para os politicamente correctos calquera persoa libre é insoportable. Non toleran aos individuos, senón tan só aos militantes emboubados. Sen dúbida descabezarían a Casanova, ou peor, cortarían máis abaixo.

-¿Venecia é a proba de que as cidades, como as persoas, poden transformarse en fantasmas?

-Si, claro, aí ten vostede o caso de Barcelona. Pero non é o que sucede con Venecia, non se converteu nun fantasma senón en algo moito peor, nun ancián que se empeña en bailar o rock ante unha chea de aburridas raparigas.

-¿Decepcionan máis as cidades ou as persoas?

-Nin as unhas nin as outras. Só decepcionan as figuras do espectáculo público, como as da partitocracia. Os vendedores de esperanza que ao final só buscaban encherse os petos.

-Barón Curvo, Lord Byron, Casanova, Morand, Mauricio Wiesenthal… ¿De cando en cando convoca Venecia xente normal?

-¡Home, por Deus! Todos estes son xente normal e aínda se deixou a Ruskin e a Proust, por exemplo. Son normais, pero teñen unha esquina da alma máis afiada que os demais e diseccionan con maior exactitude.

-Nunha das súas últimas columnas mostrábase politicamente desenganado. No trinta anos transcorridos desde a primeira edición deste libro ¿Cal foi o desengano maior?

-Houbo un momento, a finais do oitenta, en que estaba persuadido de que España ía formar parte, por fin, de Europa. Era unha miraxe. Seguimos máis preto de Venezuela, México ou Arxentina, países estupendos, pero nos que non me gustaría vivir. Os seus dirixentes son xente malévola.

 

[Imaxe: EFe – fonte: http://www.farodevigo.es]