O sacerdote, un dos maiores pensadores do século XX, cualificou de «decepción xigantesca» a elección como papa do cardeal Ratzinger

El teólogo Hans Küng (Sursee, Suiza, 1928), en una visita a Madrid en el 2003

O teólogo Hans Küng (Sursee, Suíza, 1928), nunha visita a Madrid no 2003.

D.R.

Abolición do celibato para os clérigos, autorización para ordenar sacerdotes ás mulleres, eliminación da Congregación para a Doutrina da Fe (a outrora poderosa Inquisición), remodelación profunda da Curia romana ou unha maior transparencia ás finanzas eclesiásticas. Son algunhas das receitas que Hans Küng ofrecía a Roma para lograr unha maior democratización da Igrexa católica coa que estivo enfrontado polo rumbo que tomara a Santa Sé desde o Concilio Vaticano II. Un dos pensadores máis importantes do século XX, azoute dos papados de Xoán Paulo II e Bieito XVI, Küng (Sursee, Suíza, 1928) faleceu, aos 93 anos, este martes en Tubinga (Alemaña), segundo anunciou a Fundación Ética Global, creada polo propio.

A vida do sacerdote helvético non se entende sen a súa relación con Joseph Ratzinger, con quen compartiu puntos de vista na súa mocidade para despois defender ideas totalmente opostas. Tanta distancia había entre ambos que Küng non dubidou en cualificar como «unha decepción xigantesca» a súa elección como papa. Nunca entendeu como era posible que «un teórico tan dotado, amable e aberto como Ratzinger puido cambiar e converterse no gran inquisidor romano».

Os seus camiños cruzáronse no Concilio Vaticano II. Acudiron como dous dos teólogos novos máis prometedores: Ratzinger, como asesor teolóxico do cardeal de Colonia, e Küng, como consultor dos bispos helvéticos. Küng ordenouse en 1954 tras licenciarse en Teoloxía pola Universidade Gregoriana de Roma. Desde 1960 era profesor na Universidade de Tubinga. Tres anos máis tarde, coa morte de Xoán XXIII, os postulados dos dous teólogos vanse separando, mantendo fortes discusións teolóxicas e de visión da Igrexa. Küng apostaba por unha institución máis humilde e aberta.

O teólogo recoñecía en ¿Ten a salvación a Igrexa? (Trotta, 2013), un dos seus últimos libros publicados antes da súa retirada da vida pública, que non podía «estar calado». Demostrouno desde as súas primeiras obras. Na Igrexa (1967), avogaba por suprimir a censura previa dos libros teolóxicos (o imprimatur) ou a abolición do celibato.

Nove anos máis tarde, manifestábase en contra da infalibilidade do Papa en ¿Infalible? Unha pregunta.

Sumarios eclesiásticos

Estas obras supuxéronlle senllos sumarios da Congregación para a Doutrina da Fe. En 1975 era amoestado e catro anos máis tarde retirábaselle o título de teólogo católico, aínda que seguiu sendo profesor na súa universidade. Nunca foron revogadas as súas facultades sacerdotais.

Nas súas decenas de libros, Küng mestura, a filosofía, o dereito, a ética e a relixión, convencido de que non haberá paz no mundo sen paz entre os diferentes credos. Froito desta necesidade de manter un diálogo permanente, creou en 1995 a Fundación Ética Global.

Oito anos máis tarde, líderes políticos e relixiosos alemáns pediron a rehabilitación para Küng, algo ao que se negou Bieito XVI e parecía que lle podía conceder o papa Francisco, cuxa elección no 2013 foi cualificada polo sacerdote suízo como «a mellor elección posible, xa que é un latinoamericano de mente aberta».

Co seu antecesor como bispo de Roma, houbo un intento de reconciliación.

Reuníronse durante catro horas o 24 de setembro do 2005. Falaron de ética mundial, aparcando as súas profundas crenzas dogmáticas. «Este papa fala comigo. O seu predecesor, durante 27 anos, non respondeu as miñas cartas», indicou Küng. As diferenzas persistiron e o teólogo suízo, no 2010, criticaba a parsimonia do papa cos casos de pederastia na Igrexa.

 

[Imaxe: BENITO ORDÓÑEZ – fonte: http://www.lavozdegalicia.es]