O artista siciliano tiña 76 anos e foi moi coñecido en España a finais dos 80 con cancións como «Centro de gravidade» ou «Nómades»

Morreu Franco Battiato. O cantautor italiano, que triunfou en España coas versións en castelán de cancións como Eu quero verche danzar, Centro de gravidade ou Nómadesfaleceu en Sicilia aos 76 anos de idade.  O compositor levaba un longo período afastado da escena a consecuencia dunha enfermidade.

Battiato (Riposto, Sicilia, 1945-Milo, Sicilia 2021), mundialmente coñecido polo seu estilo poético e existencial, está considerado como un compositor relevante da música italiana con decenas de obras atemporales. Foi un músico ecléctico e inimitable, que tocou todos os xéneros musicais, desde o rock á música lixeira, destacando tamén na canción de autor, a música étnica e electrónica e ata a ópera. No transcurso da súa prolífica carreira, Battiato fixo tamén incursións no cine e a pintura.

Nacido o 23 de marzo de 1945 en Riposto, na provincia de Catania, Battiato trasladouse a Milán na primeira metade da década de 1960 para intentar unha carreira como profesional no mundo da música. Despois dos seus primeiros traballos con Giorgio Gaber e Ombretta Colli, debutou como solista de Bla-Bla de Pino Massara cos álbums Fetus e Pollution. Músico intuitivo e pouco técnico, Battiato, como recolle Europa Press, fixo os seus primeiros ascensos sonoros con discos como Sulle corde dei Aries (1973), Clic (1974) e Mademoiselle lle gladiateur (1975).

O último concerto celebrado polo artista remóntase ao 17 de setembro de 2017, no Teatro Romano de Catania, pouco máis de dous meses despois de que recalase no Palexco da Coruña, na súa última visita a Galicia. Posteriormente tivo que ser suspendida a súa xira por motivos de saúde. En agosto de 2019, lanzouse o seu último álbum, Volveremos de novo.

A súa carreira, de máis de cincuenta anos no mundo da música, converteuno nun personaxe realmente único no panorama italiano, unha lenda da música, que hoxe se atopa de loito pola súa desaparición.

«Un Mestre hanos deixado. Un dos máis grandes da canción de autor italiana. Único, inimitable sempre en busca de novas expresións artísticas. Deixa un legado eterno», homenaxeoulle o ministro de Cultura, Dario Franceschini, nada máis coñecerse a triste noticia.

Os funerais do cantautor, que faleceu sobre as 05.00 horas locais, terán lugar de forma privada, segundo os medios locais.

En España, Franco Battiato ten unha merecida reputación con varios álbums publicados como Battiato en español (1987), o dobre Battiato collection: 29 temas en español (1996) e a recompilación A estación dos amores (2005).

No 2015 o italiano deu en Vigo outro soado concerto, no que repasou os grandes éxitos da súa carreira. Esta foi a súa última entrevista en La Voz:

Franco Battiato: «Hai moito tempo que practico a non-meditación»

Por FERNANDO MOLEZÚN

Xenio e figura. Franco Battiato chega a Vigo tras ter que aprazar o recital por unha mala caída que o obrigou a suspender temporalmente a súa xira mentres se recuperaba dunha fractura no fémur, lesión complexa unha vez cumpridos os setenta. Pero totalmente recuperado, segundo afirma, brinda a oportunidade de gozar dun clásico en vida. é un deses infrecuentes casos nos que a persoa supera os seus méritos artísticos para converterse nunha icona. queda moito por descubrir deste artista insondable ao que a idade está a sentar especialmente ben.

Non é amigo de promocións nin de discursos triviais. Fala cando ten que falar e, cando o fai, treme ata a cuestionada clase política do seu país. Vin entrevistas a Franco Battiato nas que os seus elocuentes silencios soaban como cravos penetrando no traveseiro dunha cruz. Pero o xenio siciliano ten a ben atender os requirimentos de Fugas, aínda que ao seu xeito. Páctase a entrevista en inglés, a pesar de que o entrevistado domina, entre outros moitos idiomas, o castelán. Así se fai. Pero chegado o momento e tras unha primeira pregunta en a lingua de James Bond chega a resposta, rápida, concisa e concisa, nun perfeitísimo e melodioso italiano. Fantástico. Tras superar o razoable descoloque inicial e refugar a idea de continuar a entrevista en, por exemplo, francés, chegan as respostas únicas e breves do músico que desde o principio sabía o que quería dicir (aínda que non en que idioma dicilo) e o pouco que lle apetecía andar buscando respostas enxeñosas durante toda a mañá. Non se pode ser xenial as vinte e catro horas do día, demasiado esgotador para un home que xa cumpriu os 70 anos e que chega a Galicia tras pospor o seu recital por culpa dunha mala caída que lle fracturou o fémur. Así que a primeira pregunta era obrigada.

-Primeiro de nada: ¿como se atopa? ¿Está totalmente recuperado da súa lesión?

-¡Ah, si! Perfectamente. Estou moi ben. Grazas por preguntar.

-Cónteme como han ir cambiando os seus concertos co paso do tempo. Supoño que non terán moito que ver co que levaba a escena cando tiña trinta e tantos anos. 

-É inevitable, o tempo todo o cambia. Pero, afortunadamente, creo que para mellor.

-¿E que podemos esperar do concerto que dará en Vigo?

-Soará o mellor do meu repertorio, diso podes estar seguro.

-¿Con que acompañamento vén? ¿Trae unha orquestra completa, un grupo máis pop…? 

-Seremos un total de sete músicos no escenario. Piano, teclado electrónico, un cuarteto de corda e eu.

-Aquí en España descubrimos a súa música na década dos oitenta, coa súa vertente máis pop. Pero, ¿en que faceta atópase vostede máis cómodo como músico? Facendo pop, música experimental, ópera…

-Pois non sabería dicir. Supoño que con todos os estilos xuntos, pero por separado, sen mesturar.

-¿Que tipo de música escoita habitualmente? 

-O que máis escoito, con diferenza, é música clásica.

-¿Como é o seu proceso compositivo? ¿Como decide que é o que vai facer en cada momento? 

-Hai moito tempo que practico aquilo chamado non-meditación. As cousas saen cando teñen que saír.

-As letras das súas cancións están cheas de referencias filosóficas, culturais e relixiosas. ¿Intenta educar á audiencia? 

-Sei que hai algún que outro que me segue, se cadra é que lle interesan esas letras.

-O seu álbum en directo Do suo veloce volo, con Antony Hegarty, foi unha das grandes sorpresas do 2013 e, ao meu parecer, unha auténtica marabilla.

-Ese encontro tiña que pasar, somos grandes amigos e tiñamos que facer algo xuntos.

-Outro encontro sorprendente tivo lugar en España. Para a adaptación ao español do seu disco Ábreche Sésamo contactou con J, dos Planetas, e Manuel Ferrón, que musicalmente falando atópanse nas antípodas do que vostede fai. 

-Si, pero quedou magnífico e estou moi contento non só do resultado, senón de coñecelos.

-Mostrouse enormemente crítico co goberno do seu país. ¿Está ao corrente da situación política de España? ¿Ve algunha semellanza entre os novos rostros que están a xurdir na nosa política e Beppe Grillo ?

-Mira, eu sempre amei ao pobo español. Profundamente. Pero a miña gran consideración cara a el veu sempre desde un punto de vista máis espiritual, non político ou social.

-Vostede é músico, cineasta, pintor e, incluso, asesor político en temas culturais. ¿Que atopou en cada expresión artística? 

-[Contesta agora en inglés]. É complexo, iso depende de moitos factores.

-Pero converteuse en todo un clásico, nunha figura respetadísima en todos os ámbitos da alta cultura. ¿Que será o seguinte? ¿Que queda por facer?

-Sinceramente, non teño nin idea.

[Fonte: http://www.lavozdegalicia.es]