Tras protagonizar xunto a Jean Seberg «À bout de souffle», do director Jean-Luc Godard, a figura do actor erixiuse en lenda

Belmondo, durante a homenaxe que lle tributou o cine francés na gala dos premios César 2017.

Se Catherine Deneuve reina indiscutiblemente no ceo estrelado do cine francés desde o falecemento no 2017 de Jeanne Moreau, tamén Alain Delon (Sceaux, 1935) poderá facelo a partir de agora. Morreu aos 88 anos o seu gran rival, Jean-Paul Belmondo (Neuilly-sur-Seine, 1933), aquel eterno sedutor cuxas armas non eran a beleza perfecta do rostro de Delon senón o sorriso burlón, o xesto canalla do seu desafiante pero máis ben feúcha cara (marcada por ese nariz crebado que lle deixaron os seus primeiros pasos xuvenís como boxeador).

O propio Alain Delon, que compartiu cartel con Belmondo en películas como Borsalino (1970), confesou estar «completamente esnaquizado. Non estaría mal se nos fósemos os dous xuntos. Era unha parte da miña vida», confesou á canle televisiva CNews Delon, quen mantivo con Belmondo unha gran amizade disfrazada de pugna cinematográfica para alentar o morbo do público.

Belmondo era a simpatía exultante do caradura e o vividor contra pósea un tanto hierática do divo Delon: si, o protagonista de Simpático lercho, aquela comedia de 1966 dirixida por Jean Becker. Pero para entón a súa lenda estaba en marcha, erixiuna o seu papel en À bout de souffle [Ao final da escapada], o mítico filme que rodou Jean-Luc Godard sobre unha historia de François Truffaut e que é un dos alicerces fundamentais da Nouvelle Vague. Antes traballara xa con cineastas da talla de Marcel Carné, Claude Chabrol, Alberto Lattuada, Peter Brook, Claude Sautet e Vittorio de Sica, pero foi Godard quen entronizou a súa figura.

Belmondo arrastraba problemas de saúde desde que no 2001 sufriu un accidente cerebrovascular, e onte faleceu «tranquilamente» tras pasar varios días «moi fatigado», explicou o avogado e amigo persoal do actor, Michel Godest, como recolle Efe.

Fillo dun escultor -Paul Belmondo, autor de gran número de monumentos públicos de París- e unha pintora, creceu nesta familia italiana de artistas e sentiu paixón pola arte desde neno, interesouse rapidamente pola interpretación e estudou, a partir de 1951, no Conservatorio de París. Fixo teatro (ao que regresou despois na súa madurez). E tras aquel fito godardiano -ese Michel Poiccard, un antiheroe provocador e sedutor, afastado dos estereotipos hollywoodienses nos que se inspiraba o propio Godard-, fixo un puñado de filmes que aínda conservan a etiqueta de culto como Un mono no inverno (1962), Pierrot, o tolo (1965) e A sirena do Mississippi (1969). Pero enseguida pasouse ao cine máis comercial, acción, gánsteres e aventuras, con escenas de risco que insistía en rodar el mesmo, sen dobre, ás ordes de realizadores como Philippe de Broca. Estas escenas acabaron converténdose nunha dos acenos de identidade de Bebel, como era coñecido popularmente. Así, protagonizou cintas como O home de Río (1964), Borsalino (1970), O clan dos marselleses (1972), O magnífico (1973) e O profesional (1981).

Cunha carreira que se estendeu de 1959 ao 2009, na que deu contrapunto a algunhas das actrices máis brillantes do momento, como Sophia Loren, Deneuve, Moreau, Annie Girardot, Ursula Andress, Anna Karina ou Jean Seberg, Belmondo converteuse nun símbolo de Francia, onde os seus personaxes de pícaro sedutor, que no fondo é un sentimental de bo corazón, acabaron formando parte da familia.

Coñecida a súa paixón polas mulleres, tivo unha procelosa vida sentimental. En 1955 casou con Elodie Constantin, amiga da infancia da que se divorciou en 1965 e con quen tivo tres fillos. Tras separarse, mantivo relacións con Ursula Andress e Laura Antonelli. A súa segunda esposa foi a actriz Nathalie Tardivel, coa que tivo outro fillo antes de divorciarse no 2008. Ese ano iniciou unha relación coa ex-chica playboy e modelo belga Barbara Gandolfi, o que, lembra Efe, causou certo escándalo xa que era 42 anos máis nova que Belmondo.

Un puñado de películas que permanecerán

Belmondo construíu unha carreira irregular, baseada máis na popularidade que na calidade, e gañou moi poucos premios pero deixa para a historia —entre case un centenar de títulos, e máis aló de Ao final da escapada— un puñado de filmes que permanecerán, segundo a selección de Alicia García de Francisco para Efe.

«Dúas mulleres» (1960), Belmondo fronte a Sophia Loren.

Magnífica película de Vittorio de Sica, pasou á historia polo Óscar de Sophia Loren (o primeiro para un intérprete dunha película que non fóra en inglés). É exemplo do interese de Belmondo por facer cine fóra do seu país, pero non necesariamente en EE.UU., onde se sentía fóra de lugar.

«Pierrot, o tolo» (1965), un personaxe á medida.

Terceira colaboración con Godard. Belmondo formou parella con Anna Karina na película máis enérxica do realizador suízo e o seu maior éxito comercial. E iso a pesar de que non é unha historia con estrutura ao uso, se non un exercicio do director e unha reflexión sobre o amor que tivo a sorte de toparse cunha parella protagonista que destilaba química.

«Borsalino» (1970), inesquecible dúo con Alain Delon.

Belmondo era o feo e Delon o guapo, un rostro esculpido en mármore. Os dous souberon espremer a súa amizade/rivalidade, pero a pesar de todo só fixeron dúas películas xuntos: Borsalino e, 30 anos despois, Un de dous.

«O profesional» (1981), o Belmondo máis duro.

Belmondo centrouse en realizar películas recadadoras en que tiña personaxes ou ben simpáticos ou ben duros. Da segunda quenda destaca O profesional, filme de acción en que interpreta a un axente secreto francés mestura de Bond e Harry o Sucio.

«O imperio do león» (1988), o seu único premio César.

A pesar de ser un dos actores máis populares do cine francés, Belmondo só logrou un nomeamento e unha vitoria nos César. Foi co imperio do león, de Claude Lelouch, en que encarna a un home maior que quería retirarse a unha illa deserta. Facía anos que a súa estrela se apagou e refuxiábase no teatro.

 

[Imaxe: Ian Langsdon | Efe – fonte: http://www.lavozdegalicia.es]